Het leek alsof alles bevroor, de tijd, mijn bloed, mijn hart, alles om mij heen.
Ik dacht niet meer, het was donker in mijn hoofd terwijl een enkele seconde ervoor een soort van explosie was.
Ik liet mijn telefoon op de grond vallen, daarna mezelf.
De tegel vloer was koud, maar dat besefte ik niet op dat moment.
Ik kon niks meer, ik was verlamd.
Na enkele minuten voelde ik de pijn in mijn hoofd, van de val op de grond.
Het brandde en ik voelde toen pas het warme bloed van mijn wang naar beneden kruipen.
De pijn zorgde dat ik weer kon denken.
Ik moest iets doen.
Ik begon te gillen,
ik begon te krijsen.
wat moet ik doen?
Ik rende naar mijn vader toe en schreeuwde dat we moesten gaan zoeken.
Het mocht niet.
Ik mocht alleen maar wachten,
wachten op dat ene telefoontje,
Intussen zat ik op mijn geheime plekje op het dak, waar niemand mij kon zien.
Het was volle maan, dat weet ik nog precies.
Ik dacht aan haar,
Ik mag niks doen,
ik mag niks doen,
ik mag niks doen,
denk aan de toekomst?!
Ik schreef een rouwbrief.
-xxx- Gaby
Geen opmerkingen:
Een reactie posten